سه دوست در يک اتومبيل به مسافرت رفته بودند و متاسفانه يک تصادف مرگبار باعث شد که هر سه در جا کشته شوند يک لحظه بعد روح هر سه دم دروازه بهشت بود و فرشته نگهبان بهشت داشت آماده مي شد که آنها را به بهشت راه دهد...

يک سوال!!!

_ الان که هر سه تا دارين وارد بهشت مي شين اونجا روي زمين بدن هاتون روي برانکارد در حال تشييع شدن بسوي قبرستان است و خانواده ها و دوستان در حال عزاداري در غم از دست دادن شما هستند دوست دارين وقتي دارن از کنار جنازه راه مي رن

در مورد شما چي بگن؟

اولي گفت : دوست دارم پشت سرم بگن که من جز بهترين پزشکان زمان خود بودم و مرد بسيار خوب و عزيزي براي خانواده ام

دومي گفت : دوست دارم پشت سرم بگن که من جز بهترين معلم هاي زمان خود بودم و توانسته ام اثر بسيار بزرگي روي آدمهاي نسل بعد از خودم بگذارم

سومي گفت : دوست دارم بگن :

نگاه کن داره تکون ميخوره مثل اينکه زنده است

کنون رزم ويروس و رستم شنو

دگرها شنيدستي اين هم شنو

که اسفنديارش يکي ديسک داد

بگفتا به رستم که اي نيکزاد

که اين ديسک باشد يکي فايل ناب

که بگرفتم از سايت افراسياب

چنين گفت رستم به اسفنديار

که من گشنمه، نون سنگک بيار

جوابش چنين داد خندان طرف

که من نون سنگک ندارم به کف

بيا حال مي کن بدين ديسک هان

که هم نون و هم آب باشد در آن

تهمتن روان شد سوي خانه اش

شتابان به ديدار رايانه اش

درآمد به نزد Monitor اش

بزد ضربه بر دکمه Power اش

دگر صبر و آرام و طاقت نداشت

مر آن ديسک را در درايوش گذاشت

نکرد هيچ صبر و نداد هيچ لفت

يکي Root از Boot ديسکت گرفت

در آن ديسک ديدش يکي فايل بود

بزد Enter و آنجا اجرا نمود

در آن يک Demo شد پس از آن عيان

ايا فيلم و موزيک و شرح و بيان

به ناگه چنان سيستمش کرد هنگ

که رستم در آن ماند مبهوت و منگ

که رستم دگرباره Reset نمود

همي کرد هنگ و همان شد که بود

تهمتن کلافه شد و داد زد

ز بخت بد خويش فرياد زد

که تهمينه فرياد رستم شنود

بيامد که ليسانس رايانه بود

تهمتن بدو گفت همه مشکلش

و زان ديسک و برنامه خوشگلش

که رستم بدو داد قيچي و ريش

يکي ديسک Bootable آورد پيش

ايان شد Toolkit ، هارد اندرش

چو کودک که گردد پي مادرش

چو ويروس را نيک بشناختش

مر از بوت سکتر برانداختش

چنين گفت تهمينه با شوهرش

که اين بار بگذشت از پل خرش

دگرباره اما خريت مکن

ز رايانه اصلاً تو صحبت مکن

قسم خورد رستم به پرورگار

که ديگر نگيرد ديسک از اسفنديار

گوشي را برداريم !

                   روزي هزار بار تلفن ملکوت زنگ مي زند!!!

چندين سال پيش زمانيکه مردم از آب انبار ها استفاده مي کردند در استان يزد شخصي بنام حاج مهدي برخورداري چندين قواره زمين وقف کرد با اين شرط که از درامد اين زمين ها تعداد زيادي کوزه بخرند و به مغاره هاي اطراف آب انبارها بدهند تا اگر کودک يا پيرمرد و پيرزني کوزه اش شکست يک کوزه به او بدهند تا دلش نشکند

ما فاطميان اهل خرابات بهشتيم

خاکيم ولى خاک نجف روضه سرشتيم

گاهى شجر طيّبه گاهى شجر طور

گه اهل بهشتيم و گهى باغ بهشتيم

ما مزرعه گريه شبهاى على‏ايم

او آب به ما داد و کنون حاصل کشتيم

در عمر کم خويش فقط اشک فشانديم

يعنى که در اين باديه جز نور نکشتيم

برما حرجى نيست اگر باده کشيديم

آن را که در اين مدرسه گفتند نوشتيم

با يک شکلات شروع شد . من يک شکلات گذاشتم کف دستش . او هم يک شکلات گذاشت توي دستم . من بچه بودم ، او هم بچه بود . سرم را بالا کردم . سرش را بالا کرد . ديد که مرا مي شناسد . خنديدم . گفت : « دوستيم ؟» گفتم :«دوست دوست» گفت :«تا کجا ؟» گفتم :« دوستي که تا ندارد » گفت :«تا مرگ؟» خنديدم و گفتم :«من که گفتم تا ندارد» گفت :«باشد ، تا پس از مرگ» گفتم :«نه ،نه،گفتم که تا ندارد». گفت : «قبول ، تا آن جا که همه دوباره زنده مي شوند ، يعني زندگي پس از مرگ. باز هم با هم دوستيم. تا بهشت ، تا جهنم ، تا هر جا که باشد من و تو با هم دوستيم .» خنديدم و گفتم :«تو برايش تا هر کجا که دلت مي خواهد يک تا بگذار . اصلأ يک تا بکش از سر اين دنيا تا آن دنيا . اما من اصلأ تا نمي گذارم » نگاهم کرد . نگاهش کردم . باور نمي کرد .مي دانستم . او مي خواست حتمأ دوستي مان تا داشته باشد . دوستي بدون تا را نمي فهميد .

×××                            

گفت : «بيا براي دوستي مان يک نشانه بگذاريم» . گفتم :«باشد . تو بگذار» . گفت :«شکلات . هر بار که همديگر را مي بينيم يک شکلات مال تو و يکي مال من ، باشد ؟» گفتم :«باشد»

هر بار يک شکلات مي گذاشتم توي دستش ، او هم يک شکلات توي دست من . باز همديگر را نگاه مي کرديم . يعني که دوستيم . دوست دوست . من تندي شکلاتم را باز مي کردم و مي گذاشتم توي دهانم و تند تند آن را مي مکيدم . مي گفت :«شکمو ! تو دوست شکمويي هستي » و شکلاتش را مي گذاشت توي يک صندوق کوچولوي قشنگ . مي گفتم «بخورش» مي گفت :«تمام مي شود. مي خواهم تمام نشود. مي خواهم براي هميشه بماند»

صندوقش پر از شکلات شده بود . هيچ کدامش را نمي خورد . من همه اش را خورده بودم . گفتم : «اگر يک روز شکلات هايت را مورچه ها بخورند يا کرم ها ، آن وقت چه کار مي کني؟» گفت :«مواظبشان هستم » مي گفت «مي خواهم تا موقعي که دوست هستيم » و من شکلات را مي گذاشتم توي دهانم و مي گفتم :«نه ، نه ، تا ندارد . دوستي که تا ندارد.»

×××

يک سال ، دو سال ، چهار سال ، هفت سال ، ده سال و بيست سال شده است . او بزرگ شده است . من بزرگ شده ام . من همه شکلات ها را خورده ام . او همه شکلات ها را نگه داشته است . او آمده است امشب تا خداحافظي کند . مي خواهد برود آن دور دورها . مي گويد «مي روم ، اما زود برمي گردم» . من مي دانم ، مي رود و بر نمي گردد .يادش رفت به من شکلات بدهد . من يادم نرفت . يک شکلات گذاشتم کف دستش . گفتم «اين براي خوردن» يک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش :«اين هم آخرين شکلات براي صندوق کوچکت» . يادش رفته بود که صندوقي دارد براي شکلات هايش . هر دو را خورد . خنديدم . مي دانستم دوستي من «تا» ندارد . مثل هميشه . خوب شد همه شکلات هايم را خوردم . اما او هيچ کدامشان را نخورد . حالا با يک صندوق پر از شکلات نخورده چه خواهد کرد ؟؟